wstęp organizacja obozu obóz i powstańcy
warunki bytu reżim w obozie pogwałcenie praw
dowody zbrodni przypisy cmentarz jeniecki

     W podobnych warunkach jak jeńcy radzieccy, żyli w łambinowickim obozie powstańcy warszawscy. Wśród nich wiele było kobiet i dzieci. Mieszkali w namiotach poza obozem. Los ich jednak nie jest dokładnie znany. Prawdopodobnie zostali wywiezieni w głąb Niemiec.16) Część z nich umieszczono w obozie Moosburg — Stalag VII A.17) Spis ogłoszony w „Gazecie Ludowej" w marcu 1946 r. wykazał ogólną liczbę 4 tys. wywiezionych do obozów powstańców warszawskich. W Łambinowicach świadkowie jenieccy podawali liczbę ponad 1000 osób.18)
Po upadku powstania warszawskiego ulokowano tutaj także żołnierzy powstańczego 15 pułku AK. 6 października 1944 r. załadowano ich w Ożarowie, stłoczonych po 80 ludzi w wagonie, i wywieziono do Łambinowic. Tu oddzielono oficerów od żołnierzy i rozmieszczono w obozie.19)
Oto jakie przyjęcie spotkało grupę polskich jeńców oficerów na stacji w Łambinowicach, skąd przetransportowano ich potem do Dobiegniewa:

jeden z dowodów zbrodni...

      „Na stacji mieliśmy doświadczyć na sobie niemieckich naukowych metod przewożenia niebezpiecznych jeńców. Po dwudziestu stanęliśmy przed pięcioma towarowymi wagonami. Tu zabrano nam buty, szelki, pasy, wszelkie sznury, ostre przedmioty i systematycznie załadowano je do worków. W wagonie przeznaczono dla nas jedną połową, ogrodzoną podwójnym kolczastym drutem. Na podłodze naszego przedziału leżało trochę słomy, w kącie stała słabo przykryta beczka na nieczystości. Ciasnota nie pozwalała nam na rozprostowanie nóg. Zasunięto za nami płot i umocowano go drutem. Jak lwy w klatce oczekiwaliśmy na odjazd."20)

wstęp organizacja obozu obóz i powstańcy
warunki bytu reżim w obozie pogwałcenie praw
dowody zbrodni przypisy cmentarz jeniecki