1862 — władze pruskie podejmują decyzję budowy poligonu artyleryjskiego w okolicach wsi Łambinowice.
1864 — Poligon w Łambinowicach został oddany do użytku.
1870 — Prusy przygotowują się do wojny z Francją. Poligon w Łambinowicach został powiększony o dalsze 100 ha ziemi.
1870—1871 — Wojna prusko-francuska, poligon wojskowy w Łambinowicach zamieniono po raz pierwszy na obóz jeniecki, w którym zmarło 53 Francuzów.
1885—1887 — Cesarskie Niemcy zbroją się i powiększają poligon o dalsze 600 ha ziemi chłopskiej.
1914—1918 — Pierwsza wojna światowa. Na placu ćwiczeń urządzono ponownie obóz jeniecki, w którym przebywa jednorazowo około 90 tysięcy jeńców: Rosjan, Rumunów, Francuzów, Serbów, Polaków, Anglików, Włochów. Zmarło 6969 jeńców. Pogrzebano ich na pobliskim cmentarzu.
1918 — Klęska Niemiec. Alianci nakazują zniszczenie urządzeń
w rejonach zakwaterowania Nr 3 i 4. Nastąpił ich demontaż.
1921 — W rejonach zakwaterowań Nr 1 i 2 umieszczono Niemców, uciekinierów z Polski, z których formowano bojówki, napadające na ludność polską z okolicznych wsi.
1924 — Odradza się pruski militaryzm. Związki strzeleckie i organizacje paramilitarne urządzają na tym terenie ćwiczenia.
1933 — Obóz został przekształcony w plac ćwiczeń faszystowskich bojówek SA.
1936 — Łambinowice zostały ogłoszone poligonem Wehrmachtu.
1937 — W związku z przygotowaniem wojny poligon został powiększony do 1250 ha.
26 VIII 1939 — Na poligonie Wehrmachtu urządzono po raz trzeci obóz. jeniecki. Powstaje tu obóz przejściowy Dulag VIII B.
5 IX 1939 — Do obozu przybywają pierwsi jeńcy polscy.
4 X 1939 — Obóz przejściowy — Dulag — zostaje przekształcony na obóz dla jeńców szeregowych i podoficerów — Stalag VIII B. Do tego czasu przeszło przez obóz 43 tys. polskich jeńców wojennych.
XII 1939 - Stalag VIII B urządził już 270 komand pracy z liczbą 6669 zatrudnionych jeńców polskich.
III 1940 — Jeńcy polscy przenoszeni są stopniowo do innych obozów jenieckich w głąb Rzeszy.
IV 1940 — Przybywają pierwsze transporty Anglików i Francuzów.
Jeńcy ci zostają od razu wciągnięci w system pracy niewolniczej III Rzeszy. Zatrudnieni są zarówno w obozie jak i poza nim w licznych komandach pracy w przemyśle, rolnictwie, przy budowie dróg.
22 VI 1941 — Agresja hitlerowska na Związek Radziecki. Założony zostaje nowy obóz Stalag VIII F 318 dla jeńców radzieckich. Los jeńców jest tu szczególnie tragiczny. Okrutnie traktowani, umierają masowo na skutek głodu, chorób i skandalicznych warunków higienicznych. Zginęło około 40.000 jeńców radzieckich, pogrzebanych w grobach masowych na pagórku koło Klucznika.
10 VI 1943 — Stalag VIII F staje się częścią obozu VIII B (Teillager).
XII 1943 — Stalag VIII B zostaje przeniesiony do Cieszyna. Obóz w Łambinowicach przyjmuje nazwę Stalag 344. Dzielił się on na obozy — „Britenlager" i „Russenlager".
X 1944 — Przybywają transporty powstańców warszawskich - mężczyzn, kobiet i dzieci — łącznie 5789 osób. Umieszczono ich w „Russenlager".
I 1945 — Ewakuacja zdolnych do marszu jeńców na zachód. Blisko 3 tysiące chorych jeńców radzieckich pozostawiono w obozie, a chorych jeńców aliantów zachodnich — w szpitalu obozowym.
17 III 1945 — Oswobodzenie obozu przez Armię Radziecką.
VII 1945 — Odkryto masowe mogiły w rejonie wsi Klucznik. Na teren obozu przybywa komisja, składająca się z przedstawicieli władz wojewódzkich, zastępcy radzieckiego komendanta wojskowego, lekarzy i reporterów.
VII 1945 - Decyzją powiatu niemodlińskiego otwarto powojenny obóz w Łambinowicach
2 XI 1945 — Uroczystość żałobna ku czci zmarłych jeńców.
I 1946 - Polsko-Radziecka Komisja Nadzwyczajna do badań niemieckich zbrodni wojennych zakończyła oględziny terenu obozowego. Orzeczenie komisji o zbrodniach popełnionych przez Wehrmacht złożone zostało do akt oskarżycielskich Procesu Norymberskiego.
1963 — Władze polityczno-administracyjne Opolszczyzny apelują
o upamiętnienie męczeństwa jeńców łambinowickich obozów.
1964 — Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa postanawia, że na terenie obozu zostanie wzniesiony pomnik ku czci tragicznie zmarłych jeńców, a w budynku byłej komendantury poligonu zostanie utworzone muzeum martyrologiczne.
III 1964 — Laureatami konkursu na budowę pomnika w Łambinowicach zostali opolscy plastycy: Jerzy Beski, Jan Borowczak, Marian Nowak i Florian Jesionowski.
30 VIII 1964 — Przewodniczący Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa minister Janusz Wieczorek dokonał odsłonięcia pomnika martyrologii i walki jeńców wojennych. W budynku byłej komendantury poligonu urządzono muzeum. Był to oddział Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu.
7 VIII 1965 — Dotychczasowy Oddział Muzeum Śląska Opolskiego zostaje podniesiony do rangi muzeum centralnego, pod nazwą „Muzeum Martyrologii Jeńców Wojennych w Łam-binowicach".
1973 — Nawa Muzeum zostaje zmieniona na „Muzeum Martyrologii i Walki Jeńców Wojennych w Łambinowicach".
1984 — Decyzją Ministerstwa Kultury i Sztuki — łambinowickie
muzeum zmienia nazwę na „Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu".
1989 - Ujawniono brutalną prawdę o powojennym obozie w Łambinowicach
1991 - Postawiono drewniany krzyż oraz tablice pamiątkowe - Niemcom i Polakom.
1995 - Poświęcono i odsłonięto pomnik ku czci zmarłych i pomordowanych w tym obozie.
2001 - Nastąpiło uroczyste poświęcenie i otwarcie cmentarza.

wstęp organizacja obozu obóz i powstańcy
warunki bytu reżim w obozie pogwałcenie praw
dowody zbrodni przypisy cmentarz jeniecki